حسین علیزاده، موسیقی دان به نام و نوازنده ی چیره دست تار و سه تار، زاده ی تهران، محله ی سید نصرالدین بازار در سال ۱۳۳۰ می باشد. علیزاده دوره های موسیقی را تحت نظر استادان بزرگی از جمله هوشنگ ظریف و حسین دهلوی در هنرستان موسیقی تهران گذراند.

علیزاده دوران دانشگاه را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشته ی موسیقی، و تحت تعلیم استادانی همچون حبیب الله صالحی، علی اکبر شهنازی، داریوش صفوت و …. سپری کرد و توانست تکنیک های نوازندگی تار و سه تار و ردیف موسیقی ایرانی را در مدارج عالی بیاموزد.

او در ابتدای دهه پنجاه مشغول به تدریس در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شد و در کنار تدریس، به تشکیل گروه مرکز حفظ و اشاعه، و گروه های شیدا و عارف و همچنین شرکت در برنامه های موسیقی جشن و هنر شیراز مشغول بود. نتیجه ی این فعالیت ها تدوین و اجرای دستگاه ماهور توسط گروه مرکز حفظ و اشاعه (جشن هنر شیراز۱۳۵۴) و  کنسرت نوا با خوانندگی پریسا (فاطمه واعظی) در سال ۱۳۵۵ همین جشن بود.

از ویژگی های بارز استاد علیزاده می توان به ایجاد فرمی نو در موسیقی ایرانی اشاره کرد که نشانگر نبوغ او در موسیقی است. این فرم تازه را می توان در قطعاتی همچون سواران دشت امید و حصار به زیبایی لمس کرد.

وی که این قطعات را در دوران سربازی خود سروده است، درباره چگونگی تصنیف این قطعات گفته است: "دوران سربازی دوران پر مشقتی است و من آن ایام در پادگان فرح آباد سرباز بودم و در حالی که همدوره ای های من پس از گذراندن روزی پرمشقت در خوابگاه به سراغ رادیو می رفتند و به آن گوش می سپردند، من در فکر ساخت چنین قطعه ای بودم و حتی تک تک جملاتش را به یاد دارم که در چه مکانی و چه موقعیتی  نوشته ام؛ گاه در سر پاس و گاه در نگهبانی و گاه در مکانی دیگر این قطعه را ساختم و نامش راهم حصار گذاشته ام و به زندانیان سیاسی تقدیم کردم."

قطعه حصار با برداشتی از تم های مذهبی، به خصوص زنجیر زنی، ساخته شده است و به گفته علیزاده یادآور خاطرات دوران کودکی وی از عزاداری ها  و سینه زنی هاست.

این قطعه که در گوشه حصار دستگاه چهار گاه ساخته شده است، نخستین بار با آواز بیژن کامکار و شعری از هوشنگ ابتهاج سایه در اردیبشهت ۱۳۵۷ از رادیو پخش شد.

در آن زمان هوشنگ ابتهاج سایه مسئولیت موسیقی رادیو را برعهده داشت و علیزاده و لطفی و شجریان و مشکاتیان ناظری و دیگر نوازندگان کارهایی تاثیر گذار ، که از آن به عنوان موج نوی موسیقی ایران یاد می شود، را اجرا کردند.

این گروه تا شهریور ماه سال ۵۷ در رادیو فعال بودند، اما پس از کشتار ۱۷ شهریور، همگی به اتفاق سایه از رادیو استعفا دادند و بیرون آمدند.

از بارزترین ساخته های حسین علیزاده می توان به قطعه ی نینوا اشاره کرد که در حقیقت کنسرتوی نی و ارکستر است که علیزاده آن را با نگاه با تحولات دهه ی شصت ساخت. تکنوازی نی این قطعه را جمشید عندلیبی اجرا کرده است و به یکی از مطرح ترین و بارزترین قطعات تاریخ موسیقی ایران تبدیل شده است.

علیزاده بعد از توقف فعالیت های موسسه چاووش برای ادامه تحصیل به آلمان و شهر برلین رفت و بعدها با بازگشت به ایران با هنرمندانی همچون شهرام ناظری، صدیف تعریف و بیژن کامکار همکاری کرد.

حسین علیزاده فعالیت های شاخص و شناخته شده ای در زمینه ی ساخت موسیقی فیلم انجام داده است که از میان آنان می توان به موسیقی فیلم هایی همچون: چوپانان کویر (حسین محجوب)، دل شدگان (علی حاتمی)، گبه (محسن مخملباف)، عشق طاهر (محمد علی نجفی)، ایران سرای من است (پرویز کیمیاوی)، زمانی برای مستی اسب‌ها (بهمن قبادی)، ابر و ‌آفتاب (محمود کلاری)، میراث کهن (سید محمد میر سلطانی)، زشت و زیبا (احمد رضا معتمدی)، لاک پشت‌ها هم پرواز می‌کنند (بهمن قبادی)، نیومانگ (بهمن قبادی) و موسیقی متن سریال تلویزیونی زیر تیغ اشاره کرد.

به گفته علیزاده :"رسیدن به تجربه تازه در هر اثری که ساخته می‌شود، یک طرف ماجراست اما در حوزه موسیقی فیلم، من خودم را می‌سپارم به فضا و قصه‌هایی که در زندگی شخصی و یا در زندگی حرفه‌ای تجربه نکرده‌ام. از همین‌رو وقتی ساخت موسیقی فیلم و یا سریال به من پیشنهاد می‌شود، با وجود سال‌ها تجربه در عرصه موسیقی نوعی حس نگرانی سراغم می‌آید و سوال می‌کنم که چه کاری قرار است انجام دهم؟ از کجا آغاز کنم بهتر است؟

نکته دوم اینکه چون موضوع فیلم جدید با موضوع آخرین موسیقی که برای فیلم و یا سریال ساختم متفاوت است و هریک از آثار، ایده و تفکر خاص خود را با دو کارگردان و فیلمنامه‌نویس مجزا دارد، جستجو در دنیای جدید را برایم ممکن می‌کند تا خودم را در این دنیای جدید پیدا کنم. من این فضا را بسیار دوست دارم.

به همین دلیل و بدون هیچ ادعایی اگر سیر آثاری را که در حوزه موسیقی فیلم و سریال کار کرده‌ام، نگاه کنید متوجه خواهید شد که هیچ یک از آثار با دیگری شباهت ندارد. چون فیلم‌ها آثاری بودند که حرف‌های متفاوتی با مخاطب خود دارند."

علیزاده همچنین کتاب های اموزشی معتبری نیز به رشته ی تحریر درآورده است که از میان آنان می توان به انتشار ده قطعه برای تار (در ۴ جلد) ردیف میرزا عبدالله (اجرا باتار و سه تار)، دستور تار و سه تار دوره متوسطه تا پیشرفته (کتاب ونوار) بوسه‌های باران (مجموعه تصانیف) و پارتیتور قطعه نوا اشاره کرد.

در دهه ی هفتاد، حسین علیزاده به همراهی کیهان کلهر، و محمدرضا و همایون شجریان به اجرای کنسرت هایی در اروپا و آمریکا و کنسرت هم نوا با بم در تهران پرداخت.

وی  در سال ۸۳ کنسرت مشترکی با ژیوان گاسپاریان داشت که منجر به ضبط آلبومی به نام "به تماشای آب های سپید" شد، این آلبوم نامزد دریافت جایزه ی گرمی در بخش موسیقی جهانی نیز شد.

علیزاده در ساخت سازهای جدید نیز فعالیت های قابل توجهی داشته دو ساز سلانه ئ شورانگیز را می توان از ابداعات این هنرمند برشمرد. علاوه بر این او همواره در معرفی سازندگان سازها نیز پیشقدم بوده و در بروشور کمسرت، نام آنان را ذکر می کرد.

افزودن دیدگاه جدید